ถึง นักเรียน ภาษาญี่ปุ่นที่น่ารัก
จะมาบอกข่าวดี ที่ ครูแฟง ครูเหมียว ดีใจ หลายๆ เจ้า
ครูสอง คน จะ รับปริญญา แล้วนะคะ
หลังจากที่มีกระแสข่าวมากมายว่าจะได้ รับหรือไม่ได้รับนะ
ตอนนี้ คอนเฟิร์มแล้วค่ะ ได้รับ ปริญญา จริงๆแล้วเพราะว่า
เรียนจบ จริงๆแล้ว นะ
ก็เลยอยากจะ มาบอกว่า
วันอาทิตย์ที่ 20 ธันวานี้ จะเป็นวันซ้อม
วันอังคารที่ 22 ธันวานี้ จะเป็นวันรับจริงๆค่ะ
สถานที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
จบข่าว สั้นทันโลก
ขอบคุณค่ะ ^^

ไงไงไง

...6666666...

กีต้าร์ เป้

เป้คิดถึงมึงมากเลยวันนี้

เป้ๆๆ

เร่นบ้างหน่อย

mizzz

ซ้อมหน่อยๆ

ใจคอคุณเธอจะปิดตายไฮไฟว์เลยเหรอจ้ะ


เม้นบ้าง อะไรบ้าง**

คิดถึงมึงหวะปิดเทมอแม้งน่าเบื่อวันที่17นี้กูจาบินไปกิเจที่ภูเก็ตเดวจาเอาบุญมาเผื่อ

5 ดอก

วู้วๆๆๆ
โทรหา เบอร์นี่ เน้อ น้อง เป้ 086-8489526 พี่ก้อไม่ค่อยดี ไม่ค่อยได้ออกมาจันเท่าไหร่ อยู่แต่ในสวน คิดถึงมากมาย เมื่ออาทิตย์ที่ แล้ว ไอ้ ลิง ไอ้ ตั้ม ไปนอน ที่ สวนพี่ ด้วยเดะ แค่นี้นะเป็งห่วงเน้อ...

นอนแหละ ง่วง...

ดี ดี ดี

แวะมาทักทานนะ

ไปล่ะ...บาย...

บนโต๊ะตัวหนึ่ง มีจิ๊กซอว์กระจัดกระจายอยู่เต็มเกลื่อนกลาด
ยังไม่มีชิ้นไหนถูกปะติดปะต่อกัน

ที่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง จิ๊กซอว์สองตัวนอนสงบนิ่งอยู่ใกล้ๆกัน
ลวดลายของทั้งสองเป็นสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้ายามเช้าเหมือนกัน
คล้ายๆว่าจะเป็นจิกซอว์ที่อยู่ข้างกันในรูปที่สมบูรณ์

จิ๊กซอว์ทั้งสองตัวจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหากัน
เริ่มหมุนตัวช้าๆ พยายามหามุมที่จะประสานกับอีกฝ่ายให้เป็นหนึ่งเดียวกัน
ใช้ส่วนเว้าของเรา ไปสอดรับกับส่วนโค้งของเขา
หาส่วนเว้าแหว่งของเขา มารับส่วนป้านเทอะทะของเรา.....
ทั้งคู่พยายามอยู่อย่างนั้น......



เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จิ๊กซอว์ทั้งสองพยายามอย่างมากที่จะต่อกันให้สนิท
มุมแล้วมุมเล่าที่ลองปรับ เหลี่ยมแล้วเหลี่ยมเล่าที่พยายามประสาน
ไม่มีครั้งไหนจะต่อกันได้อย่างสนิทไร้ช่องว่างส่วนเกินเลย

สุดท้าย จิ๊กซอว์ตัวที่ใหญ่กว่าจึงยอมแพ้ เคลื่อนตัวจากไป
จิ๊กซอว์ตัวเล็กกว่าร้องเรียกด้วยเสียงโศกเศร้า

"เธอจะไปไหน ฉันทำผิดอะไรเหรอ เธอถึงต้องจากฉันไป ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไม
เธอต้องยอมแพ้แบบนี้ด้วย เธอไม่สงสารฉันเลยหรือ ไม่เสียดายวันเวลาที่เรา
พยายามต่อประสานให้เป็นหนึ่งเดียวกันหรือ"

จิ๊กซอว์ตัวใหญ่หันกลับมาด้วยสีหน้าปวดร้าว เอ่ยเสียงเรียบ

"ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอทำผิด การที่เราต่อกันเป็นชิ้นเดียวไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิด
ของเธอ ไม่ใช่ความผิดของฉัน เพียงเพราะว่าเราไม่ได้เป็นจิกซอว์ที่ถูกออกแบบ
มาให้อยู่ข้างกัน ก็เท่านั้น และฉันก็กำลังยอมรับมันด้วยความเจ็บปวด....
ฉันเสียใจที่ทำเธอบอบช้ำจากการที่เราพยายามดัดตัวเองให้ประสานกับอีกฝ่าย
แต่ก็รู้ใช่ไหม ว่าฉันก็บอบช้ำไม่ต่างกับเธอเลย เวลาและความพยายามของเรามัน
ไม่สูญเปล่าไปหรอก เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้เรารู้ว่าส่วนโค้งของเรามันโค้ง
แค่ไหน ส่วนเว้าของเรามันลึกเท่าไหร่ และเราควรจะหาจิ๊กซอว์รูปร่างแบบไหน
มาเติมเต็มช่องว่างที่เราขาดไป ร้องไห้อยู่ตรงนั้นเถิด และทิ้งความโศกเศร้าทั้ง
หมดไว้ตรงนั้น เมื่อเธอแข็งแรงดีแล้ว เธอจงตามหาจิ๊กซอว์ตัวที่ถูกสร้างมาอยู่
ข้างๆเธออย่างแท้จริง ถึงวันนั้นเธอคงเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดในวันนี้"



จิ๊กซอว์ตัวใหญ่จากไปแล้ว
แต่เรื่องราวยังดำเนินต่อไป
ร่องรอยบอบช้ำและเสียงร้องไห้ของตัวจิกซอว์มากมาย
ยังคงแว่วมาจากทั่วทุกจุดบนโต๊ะ........



สุดท้ายแล้ว จิ๊กซอว์ของภาพชื่อความรักนี้จะถูกประกอบเป็นรูปที่สมบูรณ์สวยงามได้หรือไม่....ไม่มีใครรู้

และถึงตอนนี้ จิ๊กซอว์ตัวเล็กผู้น่าสงสารตัวนั้น จะเข้าใจสิ่งที่จิ๊กซอว์ตัวใหญ่พูดหรือยัง.....ไม่มีใครรู้

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของจิ๊กซอว์ตัวใหญ่ทั้งหมดคือความจริงหรือเป็นเพียงข้อแก้ตัว....ยิ่งไม่มีใครรู้

ดี

อ่ะๆ เม้นๆๆๆ...

แขกมาอาอาอา....

55 5 .

เป้ๆ

ซวยๆๆๆ

แกเอาไคปัยแว๊

เมิงหรอจะไปตาย
อย่าช้านะเมิง
อิอิอิ

อิไม่สวย เชอะ